Jak trudno znosić swoją chorobę?

Każda choroba, która dotyka człowieka wpływa na jego nastrój. Nawet wtedy, gdy jest to zwykły katar lub przeziębienie pacjenci zauważają obniżenie nastroju, ponieważ nie są w stanie funkcjonować tak, jak człowiek w pełni zdrowy. Podobnie w przypadku osłabienia lub zaburzenia pamięci, uwagi czy koncentracji, zaczynają być dostrzegane problemy w codziennym życiu, a zwłaszcza w aktywności zawodowej. Osoba dotknięta nimi nie jest w stanie efektywnie pracować, czytać, uczyć się nowych rzeczy, albo też szybko przypomnieć sobie jakiejś ważnej informacji. Pojawia się poczucie ograniczenia zdolności umysłowych.

Rzeczą naturalną w takiej sytuacji jest rozgoryczenie, zniechęcenie czy nawet obniżenie nastroju. Jeżeli człowiek podda się negatywnym emocjom stan przygnębienia będzie się pogłębiać. Należy zauważyć, że rezygnacja i poczucie depresji wpływają z kolei na i tak już osłabione procesy poznawcze. Otóż im bardziej nasilone obniżenie nastroju, tym motywacja maleje. Jej poziom jest nierozłącznie powiązany z funkcjonowaniem procesów pamięciowych, uwagi lub koncentracji. Gdy motywacja jest niska lub niewystarczająca następuje dodatkowe upośledzenie procesów poznawczych.

I tak błędne koło zamyka się. Dlatego też nie można się poddać przygnębieniu. Istotną rolę odgrywa tu wsparcie ze strony osób bliskich. Ich pomoc pozwala na przezwyciężenie trudnych chwil związanych z chorobą, a także dodaje siły w procesie leczenia. Jeżeli jednak zaburzenia nastroju są bardzo nasilone i nie ustępują należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem psychiatrą. Dzięki temu można zapobiec pogłębieniu się depresji, a co najważniejsze, szybko pomóc i przywrócić pacjentowi radość życia.

Zaburzenia poznawcze nie pozwalają tak funkcjonować, jak osobie w pełni zdrowej. Na skutek osłabionej pamięci, uwagi i koncentracji praca nie jest już tak wydajna i sprawna. W życiu codziennym pojawiają się przeszkody, które kiedyś były niezauważalne. Często powoduje to, że chory zaczyna rezygnować z niektórych aktywności. Pojawia się poczucie, że choroba zabiera dotychczasowe życie. Ale czy tylko zabiera? Paradoksalnie otrzymujemy nowe, czasem wcześniej niedostrzegane możliwości. Choroba ma w sobie nieoceniony element zbliżania ludzi. Czasem dopiero dzięki niej człowiek spostrzega, że jest dla kogoś ważny, jak ktoś się o niego troszczy. Następuje dostrzeganie ludzi wokół siebie. Kolejną rzeczą, jaką można wtedy odkryć są prawdziwe wartości. Człowiek zaczyna wtedy przyglądać się swojemu życiu i zastanawiać się, co jest dla niego naprawdę ważne. Stwarza to możliwość weryfi kacji swojego dotychczasowego postępowania. Należy wykorzystać tą sytuację, że choroba coś zabiera, ale paradoksalnie daje coś w zamian.

AUTOR

Maciej Matuszczyk

zaburzenia funkcji poznawczych